گپ و گفت با زیبا شیرازی
- Jun 6, 2020
- 2 min read
Updated: Sep 5, 2020
مهاجرت از پلاک ۲۴
سال ها پیش وقتی که برای اولین بار اجرای او را در یکی از شبکه های تلویزیونی ماهواره ای دیدم که از عشق آخر می خواند، شیفته اش شدم. از آن انسان هایی بود که اسمش را درست انتخاب کرده بودند. اسمش زیبا بود، به زیبایی هم ساز می زد و ترانه ای زیبا را به زیبایی می خواند.
زیبا شیرازی صاحب سبک خودش است. شاید یکی از دلایلی که باعث شده موسیقی او به دل بنشیند این باشد که او ترانه هایی که خود سروده است را می خواند. ترانه هایی که سرچشمه در جان او دارد. جانی که زنانه، لطیف است. به قول سعدی، که هرچ از جان برون آید، نشیند لاجرم بر دل.
در زندگی هنری سعی کرده مستقل باشد و اجازه ندهد که دیگران بر هنرنمایی او تاثیر بگذارند. می گوید خواندن خرج زندگی او را نداده و حتی از درآمدهای دیگری که داشته برای تهیه آلبوم هایش هزینه کرده تا هنرش خالص تر باقی بماند. برای همین کارهایش شاید از نظر تعداد کم باشد ولی اصیل هستند.
اشعارش عاشقانه هستند. گاهی دستور هم می دهد چون باور دارد تا کسی عاشق خودش نباشد نمی تواند به دیگری عشق بورزد. او را از پیشتازان ترانهسرایی فمینیستی در موسیقی پاپ ایرانی می شناسند. خودش هم قبول دارد که فمینیست است و به آن افتخار می کند. البته نه به معنای برتری جویی برای زنان. او زن و مرد را کاملا برابر می داند و از ما هم می خواهد که اینگونه، فمینیست باشیم.
زیبا شیرازی این روزها بیشتر داستان می گوید. کاری جالب و نوآورانه که پیوندی محترم با مخاطب شکل می دهد. برای این کار، او ساعت ها با مردم می نشیند، زندگی آن ها را می شنود و آن را با ساز و ترانه و رقص، به داستانی تبدیل می کند که از دیدنش سیر نمی شوید . داستان هایش را روی صحنه های زیادی اجرا کرده که همه جا بسیار مورد استقبال تماشاگران منتقدان قرار گرفته است.
زیبا شیرازی هم مانند ما، و بسیاری از مهاجران، داستان زندگی اش را از پلاک ساختمانی در سرزمین مادری شروع می کند و علیرغم سال ها دوری، رشته ای ناگسستنی با آن دارد. سال های طولانی است که از ایران دور بوده ولی وقتی سخن می گوید، گویی غم غربت را فراموش می کنی.
این گپ و گفت از راه دور و با امکانات محدود در منزل تهیه شده تا ما هم به سهم خود به توصیه های بهداشتی برای مبارزه با بیماری کووید-۱۹ عمل کنیم. امیدواریم از دیدن این فیلم لذت ببرید
Comments